Jong volwassenen

1.

Toen ik in therapie ging, was ik 21. Ik had last van vermoeidheid, paniekaanvallen en spontane huilbuien , die ik niet kon verklaren. Ik studeerde psychologie en was in de veronderstelling dat ik vrij goed wist hoe ik in elkaar zat.Dat bleek allemaal nog al mee te vallen.

Lucien merkte op dat ik afstandelijk en rationeel  over mijn gevoelens sprak en ik kwam er achter dat ik emoties zoals boosheid en verdriet niet toeliet en sterk veroordeelde. Het eerste wat ik leerde was dat ik eigenlijk heel weinig voelde en dat het wegdrukken van mijn gevoel me ontzettend belemmerde, vooral in relaties met anderen en ook dat de oorzaak van mijn klachten daarmee te maken had. Pijn en angst die ik  niet wilde voelen, lekte weg in paniekaanvallen en ik kwam er achter hoeveel energie me dit kostte.

Vanaf het begin heb ik me altijd heel veilig en begrepen gevoeld. De gesprekken beginnen altijd met actuele gebeurtenissen, maar gaan vaak over patronen in je leven en relaties met anderen. Stap voor stap leerde ik bij Lucien op eigen benen te gaan staan, me los te maken van mijn ouders en mijn leven in eigen hand te nemen. Ik sta een stuk beter in contact met mijn gevoel en daar ben ik erg blij mee. Vooral in het begin vond ik de confrontatie met mijzelf erg moeilijk. Ik ging elke keer met pijn in mijn buik naar de sessies toe, maar ik kwam er altijd heel opgelucht en met een goed gevoel vandaan.Ik ben heel blij dat dit doorgezet heb , ondanks de weerstand die ik in het begin had.

Ik heb Lucien al aan behoorlijk wat mensen aangeraden, omdat ik Lucien een buitengewoon goede therapeut vind en weet dat hij hen verder kan helpen.

2.

Voordat ik bij Lucien kwam, was ik een emotioneel verward mensenpropje van 19 jaar. Onrustig, onzeker en zoekende naar god weet wat.

Ik dacht precies te weten wie en wat ik moest zijn, maar ik had er geen gevoel bij. Sterker nog: ik had er juist in de jaren er voor alles aan gedaan om gevoel uit te schakelen en mijn hele hebben en houden veilig op te bergen in mijn hoofd.

Lucien nam mij aan de hand door de krochten van mijn geest, trok mij uit het moeras van mijn jeugd en samen sloegen we een nieuw pad in.

Ik leerde -en leer nog steeds- mezelf in alle facetten kennen én accepteren.

Dat is confronterend, soms doodeng zelfs, maar tegelijkertijd het beste wat mij is overkomen.